*"..."*غزل شدن , گلايه ها*"..."*

وقتي قرار شد من بيقرار تو باشم و تو تنها قرار زندگيم باشي, از هرچه قرار است غير تو باشد خواهم گذشت

به درگاه خدا.......

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار دارد

                                                                                      نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار دارد

وقتی فکر کنید که کاری نشدنی است فکرتان در پی دلایل می گردد که این مطلب را اثبات کند.

ولی وقتی ایمان داشته باشید ایمانی حقیقی که کاری شدنی است فکرتان راههای انجام ان را

می یابد.

گفتی برو , گفتم به چشم

این بود کلام آخرین

گفتی خداحافظ تو

گفتم همین؟

گفتی همین!

گریه نکردم پیش تو با اینکه پرپر میزدم

با خون دل از پیش تو رفتم و باز نیومدم

بازی عشق تو را جانانه باختم

مثل بازنده خوب مردانه باختم

همه ثروت من تحفه درویش

نفسم بود که به تو شاهانه باختم

لبخند آخرین من دروغ معصومانه بود

برای پنهان کردن داغ دل ویرانه بود

هیچ جز حسرت نباشد کار من
بخت بد بیگانه ای شد یار من
بی گنه زنجیر بر پایم زدند
وای از این زندان محنت بار من
وای از این چشمی که می کاود نهان
روز و شب در چشم من راز مرا
گوش بر در مینهد تا بشنود
شاید آن گمگشته آواز مرا
گاه می پرسد که اندوهت ز چیست
فکرت آخر از چه رو آشفته است
بی سبب پنهان مکن این راز را
درد گنگی در نگاهت خفته است
گاه می نالد به نزد دیگران
کو دگر آن دختر دیروز نیست

گفتمش:ای نازنین یار نکو

همرها،تو چه کسی؟آخر بگو

کیستی؟چه نام داری؟گفت:عشق

  چیستی که بیقراری؟گفت عشق

راست گویند این که من دیوانه ام

در پی اوهام یا افسانه ام

زانکه بر ضد جهان گویم سخن

   یا جهان دیوانه باشد

یا که من

عشق ان نيست كه يك دل به صد يار دهي

                                                          عشق آن است كه صد دل به يك يار دهي

خدایا منو دیوونه معشوقم نگه بدار

عشق***عشق

در کنار عشق ما همیشه اما بود
این جاری ریشه از ساقه پیدا بود
آن شب که گفتی باورم کن با تو می مانم
دلواپسی های من از صبح فردا بود
آن شب گفتی که با تو هستم تا که دنیا بود
باور نکردم گر چنین جمله زیبا بود
در عمق دریا هرگز یک قطره پیدا نیست
پایان عشق ما پایان دنیا نیست

موقعی که میخواستمت میترسیدم نگات کنم

موقعی که نگات کردم ترسیدم باهات حرف بزنم

موقعی که باهات حرف زدم ترسیدم عاشقت بشم

حالا که عاشقت شدم میترسم از دستت بدم...

يادگاري ازكسي كه گاهي گله داره از زمونه در سه شنبه 18 دی1386 ساعت 19 | لینک ثابت |

اول پیدایش.......

خار ها خار نیستند

           شاخه های خشک چوبه های دار نیستند

                                        میوه های کال کرم خورده نیز

                                                     روی دوش شاخه ها بار نیستند

پیش از آنکه برگهای زرد را

              زیر پای خویش سرزنش کنی

                         خش خشی به گوش می رسد

                                      برگهای بی گناه ، با زبان ساده اعتراف می کنند

                       خشکی درخت از کدام ریشه آب می خورد

وقتي که عاشقم شدي پاييز بود و خنک بود

تو آسمون آرزوت هزار تا بادبادک بود

تنگ بلوري دلت درست مث دل من

کلي لبش پريده بود همش پره ترک بود

وقتي که عاشقم شدي چيزي ازم نخواستي

توقعت فقط يکم عاشقي و نوازش و کمک بود

چه روزا که با هم ديگه مسابقه گذاشتيم

که رو گل کدوممون قايق شاپرک بود؟

تقويم که از روزا گذشت دلم يه جوري لرزيد

راستش دلم خونه ترديد و هراس و شک بود

ديگه نه از تو خبري بود و نه از آرزوهات

قحطي مژده و روزاي خوش و قاصدک بود

همه بهترین دارن من چرا ندارم

من ان گلبرگ مغرورم که میمیرم زبی ابی    ولی باخفت و خاریپی شبنم نمیگردم

طعنه بر خاری من ای گل بی خار مزن    من به پای تو نشستم که چنین خار شدم

تکیه کن بر شانه ام ای شهخه نیلوفرینم    تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم

می خواهم ... در باختن ... در بردن ... در زیستن و در مردن ...

شانه به شانه ات بیایم ...در فصلهای سرد ....

پایم ار بر گودی جا پایت ... بر مخمل برفها بگذارم ..

و با حضور بهار ... از مزرعه سبز دستانت برویم ...

می خواهم مینیاتور شریف خنده هایت ... در هجوم

بالغ گفته هایت ... ثانیه شمار روزهای با تو بودن ....

باشد .. و برگ برگ این تقویم ... با تو به آخر برسد !!